Pastorale

It jit al mear minska hiere. Myn skrifta tein an, ja! Lit ik for ala nuwa lesenda dendei ynn aldn oyrsettin jeon. Yn fien Nyjrlansk lied hein ik ourset, woardlik wan det meilik wâr, ak net sonr riem ojt rytme. Sing mej!

Pastorale

myn himl blá, mej golden halla,

myn wollartour, ieskristalla,

kometa, mona end planeta, ó – al tjeart af mei!

den wytn wollarbó tró bit dip nyjr dej wella

splyt myn fier, myn lyfd, al in den earde

end om den wedre kriekt yn tjud

end al dej skulpir fon den streod wein blinka, leike ik…

ik min dynn warmt an mynn strien

ik min den kópren fei dinar skien

ik jeon dei wedre in mynn hang

end skulpir út den saltn sang

ik sien dei jear, det jear…

ik skram den dej kleifs mej myn strika

bedroai dej mara end dej dala end

donrstyja mâk ik fleja, ó wen den rein dear syjt!

belúk dyn ein hier in mynn hang

befor myn gliem doat bean in brang

myn fier, myn lyfd, myn ein golden

it byj bedr beje dei

sou lujl sejer komt it neit end skient sâft den món…

it neit is ta kald, it món ta grei

ó in dynn himle bring mei dear hei

dear wul ik bein mej dei alien

end lijta in dynn blán skien

ik sien dei jear, det jear…

wein ik den eard den awarma

jeon ik heor leon in myn arma

út starra weode ik den farra, ó den kantelijt!

ak mang bin ik lyk sejend load,

ik bin it leon end it doad,

in fier, in lyfd, in al tieda.

myn tjud ik leom dei, tjiek ak hó

dendei tein ik mynn wedrbó it is dear lók for dei…

nin ik nimr stein ik gienn span

ik brangre leawer tei mej mei

ad wul ik net doan, twingt mei gienn man

wen deneaf in seawe wyt sleapa wein

gienn leon det ik net bejon

end flyja dynn himlstêd om

wat kins dy minna mei, den son?

ik strej det ik af dei entkom…

ik sien dei jear, det jear

ik sien dei jear, det jear

ik sien dei jear, det jear

ik sien dei jear, det jear

ik sien dei jear, det jear

Issels mêt skoan bein. Ak it bestêt net…

Langlyfd

Jit it an, ynn lang ta leafa? Minska leafa is sko net det doanlik ja, lt wei det ynn lang leafa man gêt. Ak mêt it… Minska kin man wars jinna, minska bestein ad man sy kinna komt, hein ynn leon end denka end oai dear al wêld earst árs senn hein. Ynn lang kin man man dok jinna.

For ein, ik hei mei ynn lang deit. It bestêt net. Dies sprâk bestêt net. For den kin ik den lang end den sprâk nei leafa. It is yn sprâk dear mei nimr sonr woardir stelt, it is yn lang indear ik nimr losrin ojt anskolden wir – wat nei byj.

Skó mynn lang! Ynn sijtblad nennede ik den. Woardir kin ik einlik jinna, hêm tys, strekka, wê, waldir end biema. Den seawe! Sou is Isl. Sou is Isselsk.

Ak bein jonn langir árs an dej ourij Europésk langir? Is Nyjrlan net wis tys jonnen? Den Nyjrlan ik kin, is yn ár lang an den Nyjrlang myn frienda kinna, ojt Belgyar kinna. For den is it sou simpl en bejeared, langir ta leafa. Stóm wis, doar wis, ak den wirt denn: man leaft synn lang rej man it him deit had, rej it net wár bestêt, lók in dinka, lók in eine oai.

Ak gien leaft Belgye.

Mear Aldisselsk

Lêsten skreo ik our ynn Aldisselsken gris poesie indeare our Jesus end synn leon telled wier. Net byj ik nu Bibelsk, ojt wulle ik enkeld nei our Aldisselsk kweja – nin ik! Ak tys dendei sei ik eu ynn gristse Aldisselsk., end tys dendei is it jed our Jesus. Dear lit him dok net arjeta, sou!

þāi gilīkniss þar wyrkara in þam wīnġeardi

1. þat himiliriki is þam goman gilīk, þiwon in earr morġene ut giŋ ta wyrkara arhyran in sīnam wīnġeardi.

2. ænd þa err med þam wyrkara in arstandan kæm, āini penniŋ forr pægi dæglikam, sand err hīe nah sinam wīnġeardi.

3. ænd utgaŋŋen atti dardir hyri irr sahh att þar streati aðara īdl standan,

4. ænd kweað hyn: gāt tæhis hin in mīnn wīnġeard ; ik heoll ins gifan þat ins riht biþ!

5. ænd giŋŋon hīe hin. ænd wiðar utgaŋŋen atti sehstir hyri āuk atti nigondir hyri, err þissi gilīki dēd.

6. atti þar ælofdir hyre þa akk giŋ err ut ænd fand aðara īdl standend, ænd frōg hyn: hwat stande ġē allan dæg þis idl?

7. hīe kweaðon imm: nimaŋda hæt ons gehyrid. ænd err kweað hyn: gāt tæhis in þat wīnġeard, ænd wat riht wesan hille, þat moat insar wesan.

8. eafen giworden, kweað þi hāir þes wīngeards sinam þīedan : rōp þai wyrkara ænd gēf hyn heor pæg, anginnende af þam lætistan at þam earistan.

9. ænd hīe, atti þam ælofdan hyri gihyrid, kāmon ænd antfaŋŋon ġedgilīk āini penniŋ.

10. akk þa þāi earistan kāmon, weandon hīe, māir to antfān to hellan ; ænd hīe tæhis antfaŋŋon āini penning ġedgilīk.

11. þai antfeŋŋen murridon hīe þam þīedi,

12. sægende: þāi lætistan lāuk hawwaþ āin hyr giwyrht, þē akk hæst heorgilīks dænn an ons, þawine þon dæg giboren hawwaþ in heatoðan.

13. err andwyrdide akk, ænd kweað āinam heor: frīend, ik ni dō þīrr gāin onnræht. ni bīe þē neht med mīe in arstandan, āini penniŋ forr pægi dæglikam?

14. nēm þat þīnn is, ænd gā. ik weoll þissam lætistan gifan þinngilīks.

15. oht ni hawwi ik gāin mæht, med þam mīnnan þat to dōn, hwat ik weoll? oht is þinn āug boarsk forr þam ik gōd eom?

16. þisgilīkis bīeþ þāi lætistan þāi earistan ænd þāi earistan þāi lætistan.

Lés den nei! Selfij, dies is út den Bible, Matés 20 : 1 bit 16. Ynn Nyjrlangskn oursetting kins’d ja neo halda. Beja wy wis ynn Nuw-Isselskn Bibl, dear jit it netnei.

Kom man lesa. Hier skruwa mês’d tys, alsou in Nyjrlangsk ojt Frysk!

In Aldisselskn

Al sprâka hein heor earens. Tys myn Isselsk, a byj den Isselskn sprâk fon mei jonn end net in nature end meuna beset. Dendei stellede ik ynn aldn lied, our Jesus denn nei, ad wêr ik trónde end in miene eu ta arkora.

In lujl stafs is den steld, mej woane tekns end bat. Dewon Isselsk lesa kin, mei dies for ynn gatsk arstein. A twyfle ik.

Nenned is den “Cristusliud”.

CRISTUSLIUD

þis liwwan hāiran iesu cristi

alārlāusende ; alārfrīende

ala lāirende lāifoði liwwan

hāureþ fāding liwwan sīnis

þis bōroði hāiran iesu cristi

sunu mariae ; sunu iōsefis

sunu gōdis folcis fādar wearð

bōren bāitlaman bí wearð er

þis dāupan hāiran iesu cristi

wæter witans ; wæter wealdendan

wæter ioannis iernend iordani

dāupod wearð er in iordani

þis wīsdōm hāiran iesu cristi

word skeppingi ; word liwwans

word gōdis wearðlic wīse

sprac þāir wirdoði wīse hīe

þis rāido hāiran iesu cristi

hāilode wāican; hāilode wīsan

hāilode al wuldrian werold

lāusode alan cgidir gōdis hīe

þis wondor hāiran iesu cristi

dauþ terbrac ; daur ga-nās

demonan dræf er dūn hīe

cuðði þiudam wondor gōdis

þa iesus cristus wearð äræden

iudas cwað ; iudas tellode

iudan tarnon iesu to telgi

cræt hāna þat āræd gōdis

Dies lied, it kin jed lerna, det wis net lerned wirra noadt. Ak it noadt sanij net. Liek den!

In bylde

Dies is It Ton, ak byj it awear. Reit det goad. It is bat byld ane heim, sou. Fenstra, strekka, yn rá riesend. Bóm. Is dies It Ton?

Yn goad heim kin ala bein, ak ja sonr eins ta liesa. Ojt It Ton yn goad heim is, dar ik wis net ta sein. Mear ana ár hêm is It Ton myn heim, ik hein den mei deit, reit, ik hein It Ton jonn. Ad ik aln Isle jinna dean.

Reit det goad.

Mangtides, ik wusk ja in Isle ta bein, for its seawa, its hêm end its sprâk. Ad wêr gón net noai! Mangtides na, ik wit det ik it net noad, in Isle ta bein, wang ik leon tró jonne wêlde al dei. Nyjrlang, den heim hier, mynn huse, lyfd – jon ik dej net tys man?

It jit bylda. It jit heun. Dok bestêt it net wis.

Reit det goad.

Sleap

In Amerikaniskn móndbladin National Geographic sting diesn mónde jed ta lesa om sleap. Des wâkes wit ik mear ane des sleapes, ak nij frênn hein ik mei our den sleape wis nimr. Mei ta wita is den net, las ik in NG – tys by kinskip is our sleape, end wearta wy sleapa doan, arlein min weten. Det den skou man betjeken wirra!

“Det ik wit,” sêt it witnâmede kinskipper William Dement, dear fyftij jear onrsúk an sleape beskej, “is lók iene rej for den sleape atean stelled: wy koma ló.”

Nu is ló koma yn wonr noai, selfij – lóns grypt mei jenn dei, end imrnei enrán ik den. Wearta kom ik ló? Na kinskippar Dement wit den net. Skrep ik mei, kom ik bat ló ane ik mei net skrep end lók skruw ojt lis – det is weten. Ak wat wingen oar harna noada, ta sleapa? Is it for den heune? For ét? Lók for oar oai?

Al dê sleap ik. Det hiet, mank dê wâkede ik an, for lerna ojt for den bier, mar at ende leak mei det net jear. Al dê wein ik sleapa. End gien wit wis wearta.
Yn enránnis sou.

Stêt in sleape dróm nei imr hei.

Rein

Syjt it út den lufte. For sien leaf ik den. Ik heul mei den fenstre eftr end tjyk. Tró’t tjika slêt wal, is it al wedr, it is gien spiel. Det liekt mei ja.

Ak nu wing ik útgein, nea markt hyn, end skoan ad ik den rein fynde, fynde ik it tys man wyt. Det wis ik teas wat.

It Nyjrlângsk skruwar Willem Frederik Hermans lit iene sinar bêst boka anfein mej foljendn:

…For dê sworw er hyn at synn flotte, sonr drinka. Hy storw trustes wang it wedr des seawes wâr salt. Hy hatede den wedr dear er net drinka kon. Ak do den blits synn flotte tersloa end it flot in fiere fiel, skeppede er den hatedn wedre mej syn hangir at trein den fiere bedeonde!
(út: Damokles dústrrúm, W. F. Hermans, ein oursettin)

Det ien afset seit net lók wat ik hierom sein wuskede (det it rein, dear ik árs leaf, mei nu deart), it seit den aln bok. In Damokles dústrrúm wit hoadpersón net, ojt him nu fon ynn dopl-ein holpen is, ojt det dies dopl-ein nimr besting; den wedre alyk, det den fiere bedeont ak swerwende net wis helpet.

Nu gryp ik ja fyf afsetta end ynn sitát for rea njed ta sein, end lók for reinstriek ta beja… Kon Hermans it nij korter end skerper skruwa!